سلام ....
بغضی نیست ...
سکوتی نیست ....
حتی نه غصه ای که بنویسم از روی عادت ....
ولی نه ...
در کویر  میبینم واژه های بی منطق را که سرگردان و آشفته ...
کسی باید که نوشت اینهمه بی حوصلگی را ....
و من باز می نویسم ....
...........................................................
می نویسم .. نه اینکه کسی بخواند .. مینویسم تا نخوانند ....
اینجا دلها را آدمکها در قاب کوچکی می گذارند و به همه میگوند
 که: ( های ببینید این دل من است )
اینجا کسی دل به دیوار نمیزند
اینجا دل خود از غروب و طلوعش می گوید
اینجا دست نوشته های تنهاییست
اینجا خانه ی پونه و یاس و اطلسی هاست
و مادر بزرگ که هر روز پای دیگ آش منتظر ماست
اینجا خنده موج میزد .....
تا اینکه کویر تنها نماند ...
اینجا من را محتاج هیچ نگاهی نیست ....
در آیینه تمام ((من)) ها منتظر من هستند
من در دنیایی که خویش برای خود ساخته ام تنها نیستم
هر روز غروب پای درد دل غمگین یاس می نشینم و شبها با پونه ستاره ها را می شماریم
و می دانیم  از طوطی های این شهر که هر روز به عادت سلام می دهند چیزی جز عادت نمی ماند
و من باز به کنج تنهایی می روم و با ((من)) ها گفت و گو می کنم ....
آنها به هر سلامی نه از روی عادت جواب میدهند و دست هایم را گرم می فشارند که اینجا همه مثل خودت عاشق تنهایی و سکوت و پروازند ....